Sep 242014
 
Er zijn er drie jarig, Hoera, hoera!

Er zijn er drie jarig, Hoera, hoera!

Maandagochtend was voor ons een vroegertje. We woonden namelijk om 8.00 uur de weekopening van de School voor Cross Culturele Activiteiten bij. Dus: met alleen een kop koffie op en zonder ontbijt de auto in om op tijd in Agigea te zijn. De weekopening werd door de studenten zelf verzorgd. We moesten erg lachen om een youtube filmpje van Amerikaanse mariniers die – met bewegingen en al – een bekend opwekkingslied ten beste gaven. Directrice Ina Hriscka vertaalde Peters korte boodschap, die toepasselijk genoeg over de geestelijke wapenrusting ging (Efeze 6: 10-18).

Voor ontbijt was ook gezorgd. We waren namelijk uitgenodigd door iemand die we de dag daarvoor tijdens de opening van het schooljaar ontmoet hadden. Hij bleek een hele rijke man te zijn, met een groot huis en een flink stuk grond. Hij had 17 jaar in Oostenrijk gewerkt en was nu de eigenaar van verschillende bakkerijen in Agigea. De communicatie verliep niet echt vlot, want hij sprak geen Engels, alleen Duits. Hoe dan ook, het bepaalde ons erbij dat God toch ook de rijken op het oog heeft.

Stevan speelt met een vingerpop.

Stevan speelt met een vingerpop.

Die middag bezochten we het Day Care Center in Constanta, waar Claudia Miron werkt. Dit valt onder dezelfde organisatie als het jongens- en het meisjeshuis dat we vorige week bezochten. Het is een naschoolse opvang voor straatkinderen. In Roemenië gaan kinderen namelijk veel minder uren op een dag naar school dan in Nederland. Daar staat dan weer tegenover dat ze veel meer huiswerk moeten doen. En dat kan in het Day Care Center, maar je kunt er natuurlijk ook spelen en vriendjes maken.

Deze dag was wel erg bijzonder. Niet alleen vierden drie kinderen hun  verjaardag – twee meisjes werden 9 en een jongen 14 – en waren Peter en ik op bezoek, er kwam ook een Zweeds echtpaar langs, dat al bijna net zo lang met Roemenië verbonden is als Peter. Ook hen hadden we voor het eerst ontmoet tijdens de opening van het schooljaar van de School voor Cross Culturele Activiteiten. Je ziet de spilfunctie die deze school in het geestelijk leven in en om Constanta speelt.

Familie Serban. V.l.n.r. Vader Mariam, dochters Katerina en Elisabeth, moeder Ionica en zoontje Grecian.

Familie Serban. V.l.n.r. Vader Mariam, dochters Katerina en Elisabeth, moeder Ionica en zoontje Grecian.

Het Day Care Center sluit rond 17.00 uur. De kinderen gaan dan terug naar de ouders en de medewerkers gaan naar huis. Peter en ik waren uitgenodigd door de familie Serban, die in Murfatlar woont. Vader Serban heeft de leiding over de organisatie die de opvangfaciliteiten die we bezocht hebben beheert. En natuurlijk is ook hij een oude bekende van Peter. We hadden een aangename maaltijd en praatten veel. Het is duidelijk dat de organisatie het financieel lastig heeft. Maar het geloof dat God voorziet, is en blijft altijd ijzersterk aanwezig.

Inmiddels is het woensdag, en we bereiden ons erop voor om morgenochtend uit Constanta te vertrekken. Dinsdag en woensdag gaan op aan het afhechten van verschillende losse eindjes, sommige onverwacht. Met name de Punto neemt veel tijd in beslag. Ina heeft een betrouwbare auto nodig, maar de Punto vertoont toch eigenaardigheden en die moeten aangepakt worden. Graag gebed hiervoor.