Oct 272016
 

De dag begin zo goed. We gingen naar het kinderziekenhuis om baby Lemuel te bewonderen en zouden daarna Farzana, de moeder die in ander ziekenhuis lag, opzoeken. We mochten niet allemaal tegelijk naar binnen, maar een voor een wel. De Heer bepaalde anders en terwijl we op de gang wachtten kwam de baby langs. Dus allemaal tegelijk kijken. Daarna op zaal.

Heel veel kinderen samen, vijf per perspexbak. Elk kind met een probleem. We baden voor het kind en ook nog voor een andere baby. Op de gang baden we met nog meer vrouwen waaronder twee moslimvrouwen. Een getuigde al direct dat haar hoofdpijn verdween en zij de vrede van God ervaarde. Daarna wat koffiedrinken en wat eten, voordat we naar Farzana zouden gaan. Onder de koffie kwam het bericht dat de baby overleden was. Dat sloeg in als een bom.

Na deze verschrikkelijke gebeurtenis moet de baby dezelfde dag begraven worden. Op de binnenplaats van het huis werd de baby gelegd en iedereen kon langskomen. Mannen verdrietig en vrouwen huilen. De straat werd afgezet en omgebouwd tot kerkruimte. Een algemeen gebruik hier, of je nu moslim bent of christen. De dienst op straat. Gelukkig was het aggregaat er nu en het lichtsysteem. In het donker gingen we naar de begraafplaats toe en hebben we Lemuel begraven. En dan te bedenken dat de moeder van Lemuel nog van niets weet.

Wat moet je hiermee aan? Wellicht betekent zendeling zijn lief en leed delen, net als in een huwelijk.

Nog meer dan in Malawi ervaar ik hier dat rijk zijn relatief is. En precies zoals in de gelijkenis van de rijke jongeman, kan rijkdom je blokkeren op de weg naar God.

20161026_pakistan15-klein20161026_pakistan16-klein