Jul 092015
 

Nadat wij terug waren uit Catina om daar de gezinnen te bemoedigen, hebben we met Miemie (ik begrijp nu dat dit ook een beetje mama betekent) twee dagen lang zeven gezinnen bezocht in Oradea. Een gezinsbezoek duurt meestal een uur. We vertellen eerst wie we zijn, om het ‘ijs’ te breken, want je bent toch een vreemdeling die zomaar binnen komt vallen. Tegenwoordig worden de mensen meestal al gebeld dat we komen. Gelukkig zijn de oude telefoons en de belkosten in Roemenië belachelijk laag. Iets wat vroeger wel anders was. Toen waren telefoonkosten juist torenhoog.

Peter in Roemenië 2015B (klein)Bemoediging
Als we al eens eerder geweest zijn, weten de mensen zich ons wel te herinneren en is het ijs sneller gebroken. Daarnaast nemen we wat kleding mee en snoep voor de kinderen. Aan het eind geven we wat geld. Dit gaat overigens bij ieder gezin toch weer anders. De meeste keren lukt het dan om goed met de mensen te bidden en vragen te stellen over hun geloof, zodat we hen echt verder helpen. Nu kwamen bij de bezoeken twee mensen tot geloof en mochten we enkelen wijzen op de doop op grond van persoonlijk getuigenis en de vervulling met Gods Geest. De bemoediging lukt alleen als we van hen houden en goed naar de stem van de Heilige Geest luisteren. Niet wat voor ogen is, of soms aannemelijk lijkt, is belangrijk voor de Heer. De Heer kijkt in het hart van de mensen en dat kunnen wij niet. De Heilige Geest bepaalt wat er gebeurt

 Blij verrast
Na de bezoeken bidden we nogmaals voor alle bezochte mensen als we  thuis   zijn. Daarna mogen we het verder aan God overlaten. We hoeven Zijn werk niet verder te controleren, maar mogen blij verrast zijn als we de volgende keer weer iets positiefs opmerken. Verlangend zien wij uit naar de volgende reis die D.V. in september zal plaatsvinden. Ik, Peter, zoek nog een reisgenoot. Dit keer ging mijn vrouw mee, maar voor de volgende keer, de tweede reis in het jaar, mag een ander het stokje overnemen.

??????????????