Sep 272014
 
Peter geeft Ina Hrisca de sleutels van de Punto.

Peter geeft Ina Hrisca de sleutels van de Punto.

Donderdagochtend vertrokken we met pijn in ons hart uit Constanta. De vorige avond hadden we de familie Miron op een afscheidsdiner getracteerd. We stopten in Agigea bij de School voor Cross Culturele Activiteiten om de trailer op te halen. Ook maakten we met Ina de laatste afspraken over de Fiat Punto. Er zijn nog wat losse eindjes, maar de achteras, de bestuurdersdeur en de ruitensproeiers zijn keurig gerepareerd. Peter houdt de rest van het proces vanuit Nederland in de gaten.

We namen afscheid van Ina en stapten in de Volvo voor een hele lange rit naar het voormalige Duitse en Hongaarse gebied in Roemenië, oftewel Transsylvanië. We wisselen elkaar nu af bij het rijden en kunnen dus goed opschieten. Rond 17.00 uur kwamen we aan in Bahnea. We bezochten hier voor de eerste keer een nieuw contact van Peter. Hij heet Nelu, net als de man in Oltenita, en ook hij is voorganger van een Roma Pinksterkerk. Die avond nam hij ons mee naar een dienst in een dorpje in de buurt. Peter sprak weer over de Heilige Geest en deed na afloop een oproep. De respons was overweldigend en we hebben met veel van de gemeenteleden mogen bidden. Drie bezoekers kozen voor de eerste keer voor de Heer. Ook besloten meerdere broerders om zich actief te gaan inzetten voor de kleine Pinkstergemeente waarvan zij deel uitmaken.

De armsten der armen. De kinderen bezoeken de club van mevrouw Tiberian (rechts). De moeder nam tijdens dit bezoek God als haar vader aan.

De armsten der armen. De kinderen bezoeken de club van mevrouw Tiberian (rechts). De moeder nam tijdens dit bezoek God als haar vader aan.

De stop in Bahnea was feitelijk ingelast. Het was de eerste keer en we mochten dus al veel zegen ervaren. Vrijdag reden we verder naar Cluj Napoca, een grote stad, slechts enkele uren van Bahnea verwijderd. Hier ontmoetten we de familie Mester, die dan weer wel al oude bekenden van Peter zijn. Zij vormen de directie van organisatie die in de hele regio arme mensen ondersteunt. Adriana Mester is zelf in grote armoede opgegroeid. Haar moeder Sanja Tiberian, een componiste, is enkele jaren geleden in een dorpje gaan wonen, waar de mensen echt extreem arm zijn. Daar houdt ze nu regelmatig club voor de dorpskinderen. Vrijdagmiddag hebben daar een aantal families bezocht. Hun situatie is echt schrijnend. In ieder huis dat we bezochten, hebben we met de familie gesproken en voor hen gebeden. En ook hier deed God grote dingen. Weer kozen drie mensen voor het eerst voor Jezus en was sprake van nieuwe toewijding bij anderen. Aan het eind van de middag hebben we de rest van de hulpgoederen uitgedeeld.

De laatste hulpgoederen uit onze trailer vinden een goede bestemming.

De laatste hulpgoederen uit onze trailer vinden een goede bestemming.

Feest in de Hemel dus!

Peter en ik bereiden ons inmiddels voor op de terugreis. Vanmiddag rijden we naar de grensplaats Oradea. Daar zullen we overnachten. Dan begint de reis terug door Hongarije, Oostenrijk en Duitsland.

 

Sep 242014
 
Er zijn er drie jarig, Hoera, hoera!

Er zijn er drie jarig, Hoera, hoera!

Maandagochtend was voor ons een vroegertje. We woonden namelijk om 8.00 uur de weekopening van de School voor Cross Culturele Activiteiten bij. Dus: met alleen een kop koffie op en zonder ontbijt de auto in om op tijd in Agigea te zijn. De weekopening werd door de studenten zelf verzorgd. We moesten erg lachen om een youtube filmpje van Amerikaanse mariniers die – met bewegingen en al – een bekend opwekkingslied ten beste gaven. Directrice Ina Hriscka vertaalde Peters korte boodschap, die toepasselijk genoeg over de geestelijke wapenrusting ging (Efeze 6: 10-18).

Voor ontbijt was ook gezorgd. We waren namelijk uitgenodigd door iemand die we de dag daarvoor tijdens de opening van het schooljaar ontmoet hadden. Hij bleek een hele rijke man te zijn, met een groot huis en een flink stuk grond. Hij had 17 jaar in Oostenrijk gewerkt en was nu de eigenaar van verschillende bakkerijen in Agigea. De communicatie verliep niet echt vlot, want hij sprak geen Engels, alleen Duits. Hoe dan ook, het bepaalde ons erbij dat God toch ook de rijken op het oog heeft.

Stevan speelt met een vingerpop.

Stevan speelt met een vingerpop.

Die middag bezochten we het Day Care Center in Constanta, waar Claudia Miron werkt. Dit valt onder dezelfde organisatie als het jongens- en het meisjeshuis dat we vorige week bezochten. Het is een naschoolse opvang voor straatkinderen. In Roemenië gaan kinderen namelijk veel minder uren op een dag naar school dan in Nederland. Daar staat dan weer tegenover dat ze veel meer huiswerk moeten doen. En dat kan in het Day Care Center, maar je kunt er natuurlijk ook spelen en vriendjes maken.

Deze dag was wel erg bijzonder. Niet alleen vierden drie kinderen hun  verjaardag – twee meisjes werden 9 en een jongen 14 – en waren Peter en ik op bezoek, er kwam ook een Zweeds echtpaar langs, dat al bijna net zo lang met Roemenië verbonden is als Peter. Ook hen hadden we voor het eerst ontmoet tijdens de opening van het schooljaar van de School voor Cross Culturele Activiteiten. Je ziet de spilfunctie die deze school in het geestelijk leven in en om Constanta speelt.

Familie Serban. V.l.n.r. Vader Mariam, dochters Katerina en Elisabeth, moeder Ionica en zoontje Grecian.

Familie Serban. V.l.n.r. Vader Mariam, dochters Katerina en Elisabeth, moeder Ionica en zoontje Grecian.

Het Day Care Center sluit rond 17.00 uur. De kinderen gaan dan terug naar de ouders en de medewerkers gaan naar huis. Peter en ik waren uitgenodigd door de familie Serban, die in Murfatlar woont. Vader Serban heeft de leiding over de organisatie die de opvangfaciliteiten die we bezocht hebben beheert. En natuurlijk is ook hij een oude bekende van Peter. We hadden een aangename maaltijd en praatten veel. Het is duidelijk dat de organisatie het financieel lastig heeft. Maar het geloof dat God voorziet, is en blijft altijd ijzersterk aanwezig.

Inmiddels is het woensdag, en we bereiden ons erop voor om morgenochtend uit Constanta te vertrekken. Dinsdag en woensdag gaan op aan het afhechten van verschillende losse eindjes, sommige onverwacht. Met name de Punto neemt veel tijd in beslag. Ina heeft een betrouwbare auto nodig, maar de Punto vertoont toch eigenaardigheden en die moeten aangepakt worden. Graag gebed hiervoor.

 

Sep 232014
 

Zondagochtend bezochten we de kerkdienst in de Biserica Farul, oftewel de Vuurtorenkerk, een plaatselijke pinkstergemeente waarvan onder andere de familie Miron lid is. Het ging er iets anders aan toe dan in de gemeente in Oltenita, maar het typische tegelijkertijd bidden door de hele gemeente gebeurde ook hier. Het was een beetje feest want een voormalige voorganger, die in het noorden een nieuwe gemeente heeft gesticht, was aanwezig, evenals een Amerikaanse evangelist en Peter zelf natuurlijk.

De nieuwe eerstejaars studenten worden voorgesteld tijdens de opening van het schooljaar.

De nieuwe eerstejaars studenten worden voorgesteld tijdens de opening van het schooljaar.

De gasten van Farul waren naar Constanta gekomen ter ere van de opening van het nieuwe schooljaar van de School voor Cross Culturele Activiteiten. Ook Peter en ik waren aanwezig bij het voorstellen van de 29 eerstejaars in een grote kerk in Agigea. De jongste is 19, maar er begonnen ook twee echtparen van boven de veertig aan de opleiding. De opleiding duurt twee jaar. Daarna worden de studenten uitgezonden, met name naar landen die moeilijk te bereiken zijn met het Evangelie. Vandaar ook de wat vage naam van de school. Vroeger ging men nog wel eens als eenling, maar inmiddels wordt ervoor gezorgd dat er in ieder land een team aanwezig is, want de ervaring leert dat het anders soms erg moeilijk is om vol te houden.

Natuurlijk werden we na de opening uitgenodigd om met de studenten en schoolleiding te dineren. Zo mochten we verschillende jonge mensen ontmoeten en bemoedigen.